پس از مطالعه، در صورت مفید بودن، این متن را برای دیگران نیز ارسال نمایید تا آن‌ها نیز از مطالعه مفید آن بهره‌مند شوند.
ریاست محترم شعبه … دادگاه عمومی حقوقی شهرستان …
موضوع: اعلام عدم تمایل به سازش و درخواست ادامه رسیدگی
با سلام و احترام
اینجانب …، خواهان/خوانده پرونده به شماره … مطروحه در آن شعبه محترم، در خصوص اختلاف حقوقی ایجادشده با طرف مقابل، به استحضار می‌رسانم:
با توجه به اختلافات موجود و مذاکرات انجام‌شده میان طرفین، تاکنون توافقی در خصوص موضوع دعوا حاصل نشده و با عنایت به عدم حصول نتیجه در تلاش‌های صورت‌گرفته برای حل‌وفصل مسالمت‌آمیز اختلاف، اینجانب در شرایط فعلی تمایلی به سازش و انعقاد توافق با طرف مقابل ندارم.
نظر به اینکه سازش مستلزم اراده و رضایت طرفین بوده و توافقی برخلاف اراده اشخاص قابل تحمیل نیست، بدین‌وسیله عدم تمایل خود را نسبت به سازش اعلام می‌نمایم.
کاربر گرامی، در صورت نیاز به مشاوره حقوقی کلیک نمایید.
لذا با توجه به مراتب فوق و با عنایت به اینکه اختلاف موجود همچنان باقی است، تقاضا دارم دستور فرمایید مراتب عدم حصول سازش در پرونده منعکس شده و رسیدگی قضایی مطابق مقررات قانونی ادامه یابد تا تصمیم مقتضی بر اساس دلایل، مستندات و دفاعیات طرفین اتخاذ شود.
با تجدید احترام
نام و نام خانوادگی
امضا
تاریخ
عدم تمایل به سازش یکی از موضوعات مهم در جریان رسیدگی به دعاوی حقوقی و خانوادگی است. در بسیاری از پرونده‌ها، دادگاه با هدف حل‌وفصل اختلاف و جلوگیری از طولانی شدن دادرسی، طرفین را به سازش و توافق دعوت می‌کند. با این حال، گاهی اختلافات میان طرفین به اندازه‌ای جدی است که امکان توافق وجود ندارد و یکی از طرفین یا هر دو، تمایلی به سازش ندارند.
در چنین شرایطی، شخص می‌تواند عدم تمایل خود را به سازش به‌صورت رسمی اعلام کند تا رسیدگی قضایی مطابق مقررات ادامه پیدا کند. اعلام عدم سازش به معنای صرف‌نظر کردن از حق طرح دعوا یا دفاع نیست، بلکه صرفاً بیانگر این است که شخص حاضر به خاتمه دادن اختلاف از طریق توافق نیست.
شبکه های اجتماعی ژیوار
|
مفهوم عدم تمایل به سازش
سازش در اصطلاح حقوقی به توافقی گفته می‌شود که طرفین برای پایان دادن به اختلاف موجود یا جلوگیری از ایجاد اختلاف در آینده انجام می‌دهند. این توافق ممکن است در قالب عقد صلح یا سایر توافقات قانونی صورت گیرد.
مطابق ماده ۷۵۲ قانون مدنی، صلح ممکن است برای رفع تنازع موجود یا جلوگیری از تنازع احتمالی در مورد معامله و غیر آن واقع شود.
بنابراین، سازش می‌تواند راهکاری برای حل اختلافات حقوقی باشد؛ اما هیچ‌یک از طرفین را نمی‌توان برخلاف اراده و رضایت قانونی او مجبور به انعقاد قرارداد صلح کرد.
عدم تمایل به سازش نیز به این معناست که یکی از طرفین دعوا، با وجود دعوت به توافق، حاضر به مصالحه با طرف مقابل نیست و خواستار ادامه رسیدگی از طریق مرجع قضایی است.
مبانی قانونی عدم سازش
یکی از مبانی مهم در این زمینه، ماده ۷۵۲ قانون مدنی است که ماهیت و هدف عقد صلح را مشخص می‌کند.
همچنین مطابق ماده ۷۶۰ قانون مدنی، صلح عقد لازم است و هیچ‌یک از طرفین نمی‌توانند به‌صورت یک‌جانبه آن را برهم بزنند، مگر در موارد قانونی.
از سوی دیگر، ماده ۸ قانون آیین دادرسی مدنی مقرر می‌کند هیچ مقام رسمی یا سازمان دولتی نمی‌تواند حکم دادگاه را تغییر دهد یا از اجرای آن جلوگیری کند، مگر در مواردی که قانون اجازه داده باشد.
در خصوص تلاش دادگاه برای ایجاد سازش نیز باید به ماده ۱۹۴ قانون آیین دادرسی مدنی توجه کرد که سازش میان طرفین را در جریان رسیدگی پیش‌بینی کرده است. همچنین مقررات مربوط به سازش در مواد ۱۷۸ تا ۱۸۴ همین قانون مورد توجه قرار گرفته‌اند.
نکته مهم آن است که دعوت به سازش با اجبار به سازش تفاوت دارد و توافق طرفین باید بر مبنای اراده و رضایت معتبر شکل بگیرد.
موارد کاربرد اعلام عدم سازش
اعلام عدم تمایل به سازش در پرونده‌های مختلف حقوقی و خانوادگی کاربرد دارد. از جمله:
۱. دعاوی مطالبه وجه و اختلافات مالی، در مواردی که طرفین درباره میزان بدهی یا نحوه پرداخت به توافق نمی‌رسند.
۲. دعاوی ملکی، از جمله اختلافات مربوط به مالکیت، تخلیه، تصرف و معاملات املاک.
۳. دعاوی خانوادگی، به‌ویژه اختلافات مربوط به طلاق، نفقه، مهریه و حضانت فرزند.
۴. اختلافات قراردادی، زمانی که یکی از طرفین حاضر به پذیرش تعهدات مورد مطالبه طرف مقابل نیست.
۵. دعاوی مربوط به خسارات و مسئولیت مدنی، در مواردی که توافق درباره میزان خسارت یا نحوه جبران آن حاصل نمی‌شود.
البته در برخی دعاوی، قانون سازوکارهای خاصی برای تلاش جهت سازش پیش‌بینی کرده است. بنابراین، باید میان اعلام عدم سازش و رعایت تشریفات قانونی خاص هر دعوا تفاوت قائل شد.
آثار حقوقی اعلام عدم تمایل به سازش
اعلام عدم تمایل به سازش به‌خودی‌خود موجب صدور حکم به نفع هیچ‌یک از طرفین نمی‌شود و صرفاً وضعیت اراده شخص را نسبت به مصالحه مشخص می‌کند.
مهم‌ترین آثار آن عبارت‌اند از:
ادامه رسیدگی قضایی: در صورتی که سازش حاصل نشود، دادگاه مطابق مقررات به رسیدگی ادامه می‌دهد و بر اساس دلایل و مستندات طرفین تصمیم‌گیری می‌کند.
عدم ایجاد تعهد ناشی از صلح: تا زمانی که توافق معتبر و الزام‌آوری میان طرفین شکل نگرفته باشد، صرف دعوت به سازش یا مذاکره، به‌تنهایی موجب ایجاد عقد صلح نمی‌شود.
حفظ حقوق قانونی طرفین: اعلام عدم سازش به معنای اسقاط حق مطالبه، دفاع، اعتراض یا استفاده از سایر طرق قانونی نیست.
عدم تأثیر مستقیم بر ماهیت دعوا: دادگاه باید بدون اینکه صرف عدم تمایل به سازش را دلیل حقانیت یا بی‌حقی یکی از طرفین بداند، موضوع را بر اساس ادله قانونی بررسی کند.
تفاوت عدم سازش با استرداد دعوا
یکی از نکات مهم در تنظیم درخواست عدم سازش، تفاوت آن با استرداد دعوا است.
در اعلام عدم سازش، خواهان همچنان خواستار رسیدگی به دعوا و صدور رأی قضایی است و صرفاً تمایلی به حل اختلاف از طریق توافق ندارد.
اما در استرداد دعوا، خواهان با رعایت شرایط قانونی، درخواست پس گرفتن دعوای مطرح‌شده را ارائه می‌کند.
بنابراین، اعلام عدم تمایل به سازش نباید با درخواست استرداد دعوا یا انصراف از رسیدگی اشتباه گرفته شود.
جمع‌بندی
عدم تمایل به سازش یکی از حقوق طرفین دعوا در اختلافات حقوقی است. هرچند سازش می‌تواند موجب کاهش هزینه‌ها و زمان رسیدگی و جلوگیری از ادامه اختلافات شود، اما تحقق آن مستلزم رضایت و اراده معتبر طرفین است.
بنابراین، چنانچه توافقی حاصل نشود، شخص می‌تواند عدم تمایل خود را به‌صورت رسمی اعلام کرده و ادامه رسیدگی قضایی و صدور رأی بر اساس دلایل و مستندات را درخواست کند.
تهیه شده در گروه حقوقی اساک تنظیم کننده ایلیا ساری
از طریق دکمه زیر میتوانید لینک صفحه را اشتراک گذاری کنید.
بدون دیدگاه